Soru
Ne için?Her defasında bu sorunun cevabına göre hareket ettim.Sonra cevap bulamama safhası başlayınca kim için sorusunu transfer ettik.Kim'ler kimse oldu,kimseler hiçkimse ve soracak soru kalmadı.Şimdi sorusuz hareket etmek zorundayım,çünkü tüm cevaplar başkalarında.Hayatta hep kim olacağımı merak ettim.Nerede yaşayacağımdan,yatmak için belediyeden izin alacağım hatunun kim olacağından,tüm cevaplardan daha önemliydi bu.Şimdi olmaktan kaçtığım tüm insan türlerinden;aşık olduğu kızı istemeye gidip onun kızkardeşiyle evlenen köyümün muhtarından, 15 senedir dükkanındaki masanın yerini bile değiştirmeye üşenen zekeriyya abiden,maaşı olmadığı halde 6 tane kız çocuk yapan 30 senedir durmadan ve inadına pişti oynayan kırpık amcamdan kısacası çocukken beni "ya böyle olursam" diye ürküten tüm antikahramanlarımdan daha kofti hissediyorum kendimi.Bütün ailem,akrabalarım,eş dost bu tuhaflığa bişekilde sahip olduğu için çocukken en sık yaptığım şeydi bu.Etrafımdaki insanları incelemek.Neden böyleydiler,neden en çok kullanılan kelimeler amaaaan ve boşverdi.Bir problemin çözümünde neden mantık kullanmak yasaktı.34 vakit Allahın adını anmayan adam niye hiç bi cuma'yı kaçırmazdı.Çocuk aklımla bulduğum cevap "soru"ydu. Kimse hiçbi soru sormuyordu.Hiç bi farklılık yoktu aralarında.Ben yüzleri birbirinden farklı Sıtkı Sıyrılmış karakterterleri tanıyordum.Şimdi hayatım boyunca kaçtığım bu türün bir üyesiyim hem de en gereksizinden.Soru sormadan (ki dediğim gibi cevaplar bende değil) nasıl yaşanır bilmiyorum tek bildiğim bunu bi an evvel öğrenmem gerektiği.Bu öğrenme süreci de benim gibi takıntılı,rahatsız,huysuz biri tarafından ne kadar sürede sindirilir,hiç bilmiyorum. Selametle kalın,benim/bizim gibi olmayın...
12 kişi karşıladı;:
ve hayat türlü elbiseler biçti insanlara...
Vardı bir fark elbette; kimisi cevabının kendisinde olmadığı soruların farkına vardı yinede bir umutla sordu.
Kimisi ne sorunun nede cavabın peşindeydi.Kocaman bir hiçti aslında.
İçinde hep bir çocuk vardı senin.Soruların varsın olsun, tükenmesin hatta.
Amacın o olmasada hep mutlu ol emi:)Akıllı'm...
"benim/bizim gibi olmayın..."
ne dersen de abi, sen benim kahranımsın...senin gibi olmak'tan ne anladığımız farklı zaten.yaşadığın olaylara karşı,ben senin kadar metanetli olabileceğimi zannetmiyorum mesela.senin kadar uzun süre sevebileceğimi de...etrafındaki olayları ve hayatın gidişatını çözmek bile başlı başına bir ütopyadır.insanı aslında üzen de bu.gidişatını çözmek...onun üzerine düşünmeden farklı bir konuya meyletmek lazım bence abicim, biliyorsun naçizane tabiki...sana hayat dersi vermek değil bu, ama senden tek istediğim farklı bir ilgi alanı bulman..eminim ne seçersen seç, o konuda da kendini aşacaksın...
dibe vurunca bi kere, daha batmayacağını farketmenin saçma rahatlığı bu bence.. henüz dipte olmayanların çabaları ve artık dibe vurmuşların rahatlığı arasındaki fark.. kaybetmişlik ya da kaybetmeye yüz tutmuşluk; insana tuhaf bi özgüven verir. ama senin durumunda sevgili godsy, olsa olsa bir "dönem" olabilir bu.. bi süre sonra silkinecek ve atlatacaksın.. ne yalan söyleyeyim, arada özleyeceksin ama bu dipteki durumları.. tecrübe ile sabit :)
Büyüyünce çocukken olmaktan korktuğum kişi olmaktan hep korkmuşumdur. Şimdi bi baktım da, olmicam gibi görünüyorum.
Sana gelince eğer sorularının cevapları başkasındaysa git sana ait olan şeyleri al. Vermezlerse ağızlarını burunlarını kır ama antikahramanlarından birine benzeme...
keşke senin gibi olunsa da insanlar senin sorduğun soruları sorsa hayata.
Çocukken olmaktan korkulan kişi olmaktan kurtulabilsekte, olunmak istenen kişi olmayı bir türlü yakalayamıyoruz. Uçamadım, süpermen olamadım.
hiç öğrenme, diycem gereksiz olucak. çünkü zaten öğrenemezsin sen bunu. onlar gibi olmadığını sen de biliyosun, olamazsın da. boşuna yorma kendini, vaktini harcama yok yere:) çok da özletme, özlerim!
küçükken sorduğun her soruya "büyüyünce öğrenirsin" diye yanıt alan bir çocuk olduğumdan kelli ben bocaladım.büyümedim eskidim.o yüzden bunları sorup duruyorum godsy bende.şuanda bünyem daha fazla yıkıntı içine giremezdi.saolasın.bedbahtım ziyadesiyle.
birde yorumlarım hep "bi dost"un altına denk geliyor.bir çekim içindeyiz sanırım.asdfsdf
İnsan hayatını hep böyle mi geçiriyor acaba? "Ben de onlar gibi mi olacağım?" korkusuyla... Kendine biçilen, uygun görülen yapıştırılan kimi zaman, sıfatlar arasında bocalar ve bazen de bunlardan biri olduğunu sanırken ne olur çıkar sonunda?
Sormak bilmekten gelir. Bilmeyen sormaz, soramaz. Çünkü başka ne olur, nasıl olur göremez.
Bence de daha fazla yormayın kendinizi. Sorular çorap söküğü gibi...
Sevgiler,
Bettra...
Çocukluktan başlayarak olmak istedigimiz kişiyi özenerek bezenerek örnek alarak hayatımıza devam edince olmak istemedigimiz kişi haline geliyoruz.Yaşlanınca ahlayıp vahlamaktnsa şimdiden genç halimizle kendimize has özelliklerimizle bir şeyler yapsak no problem:))
3 gündür yoğsun.
Yorum Gönder